Jæja hér er annáll ársins sem var að líða.
Það er endalaust erfitt að ætla að skrifa um HEILT ár í bara einni færslu. En ég reyni það samt
Margt og mikið gerðist á þessu ári og hér er toppurinn á ísjakanum:
Árið 2007 byrjaði nú ekki svo vel. Tvo fyrstu mánuði ársins gerðist tvennt erfitt. Eftir eitt og hálft ár saman fór hann Helgi minn í reisu til S-Ameríku með fimm bestu vinunum. Ekki var vitað hvenar þeir myndu snúa aftur og engir gsm símar teknir með. Það var því ákveðið að setja sambandið "on hold" og sjá hvað gerðist þegar hann kæmi heim.
Þetta var mjög erfiður tími og ég held ég hafi ekki farið úr myglu gallanum í svona tvo mánuði. Á sama tíma fékk ég svo teina þannig það var ekkert til að bæta líðanina!
Önnin gekk með eindæmum illa í skólanum og ég rétt gerði mitt minimun í dansinum.
En með hækkandi sól og vorinu komu nú góðir tímar og ég kynntist þvílíkt mikið af æðislegu fólki. Ég fór að meta meir og meir hvað ég átti æðislegar vinkonur og naut þess í botn að vera með þeim.
Þann 2. apríl varð ég tvítug og hélt upp á afmælið með trompi hér heima. Það var mikið dansað, og hver man ekki eftir G-money og A-dog, sem héldu uppi trylltum dansi!!??
Í maí kynntumst við Tinna og Dagmar heimsfrægum brake dönsurum sem komu til Íslands og eru í Pockemon crew. Prufið að googla þá eða skoða á youtube! Þeir eru klikkaðir sko!
Seinna um sumarið fóru Tinna og Dagmar svo til Frakklands og eyddu rúmlega viku með þeim. Þvílík snilld þar á ferð, enda eru þeir algjört æði! Ég komst því miður ekki með, ástæðuna sjáiði hér fyrir neðan.
Ég ákvað snemma að þetta sumar ætlaði ég sko ekki að hanga í vinnunni fyrir einhvern pening sem ég myndi síðan eyða í ekki neitt! Þannig ég fór að plana og púsla saman.
Ég fékk þá hugmynd að það væri gaman að geta farið austur á Egilsstaði og halda dansnámskeið fyrir allt danssvelta fólkið sem býr þar
Ég var nú lengi í vafa um hvort ég ætti að slá til en með hjálp góðra vina og ráðleggingum fór ég í það að skipuleggja námskeið, leigja sal og bróðir minn, Pétur teiknari, hannaði þetta flotta plaggat fyrir mig.
Á sama tíma ákvað ég ætlaði líka að skella mér til Frakklands með fjölskyldunni, og hitta líka franska vinkonu mína sem heitir Naomie, hún var besta vinkona mín þegar ég bjó úti.
Í byrjun júní flaug ég ein til Frakklands að hitta Naomie vinkonu, sem býr í sama héraði og amma&afi, Elsass (N-Frakklandi) Á sama tíma voru mamma og pabbi stödd á Egilsstöðum að hengja upp plaggatið fyrir námskeiðið mitt.
Þegar ég kom til Frakklands tókum við lest strax til S-Frakklands og áttum 5-6 æðislega daga á ströndinni og bjuggum í klikkaðri villu sem frænka hennar á. Þar hittum við líka Guðnýju, sem bjó þá þar og skemmtum okkur frábærlega.
Aðeins brúnni tókum við lest norður og ég eyddi örfáum dögum með fjölskyldunni heima hjá ömmu og afa. Mamma og pabbi voru þá komin út og ég hitti litla bróðir minn aftur eftir 6 mánuði, þar sem hann var búinn að vera í Egyptalandi og á fleirri stöðum.
Um miðjan júni var ég komin heim og eyddi dögunum í undirbúning fyrir námskeiðið mitt, sem byrjaði 25.júní.
Ég keyrði svo ein suðurleiðina austur og kveið svakalega fyrir ásamt því að vera spennt!
Til að gera langa sögu stutta þá gekk námskeiðið svaka vel og ég vonast til að fara aftur í sumar! Ég kynntist fullt af fólki og eyddi öllum dögum með Heiðrósu sem er búin að vera með hip-hop námskeið þarna fyrir austan.
Í lok námskeiðsins fengum við styrk frá Egilsstaðabæ til að halda sýningu í íþróttahúsinu. Það komu ekkert smá margir á sýninguna og allir krakkarnir stóðu sig eins og stjörnur!
Hehe það var samt þvílíkt stress að vera skipuleggjandi, kynnir, sjá um tónlistina OG dansa í lokaatriðinu! hehe.. Good times...
Seinustu dagana fyrir austan kom frönsk frænka mín(dóttir systur pabba) austur og var hjá mér. Þetta var í fyrsta skipti sem ég hitti hana, en vonandi ekki það síðasta og við náðum að bonda for life
Það var því ekki fyrr en 8.júlí sem ég lagði af stað aftur í bæinn. Ég keyrði norðurleiðina heim ásamt Olla, og við skemmtum okkur vel á leiðinni. Ég keyrði því hringinn
(suðurleiðina austur og svo norðurleiðina suður, haha náðuði þessu?)
Þegar ég kom heim fór vikan í að undirbúa mig fyrir NÆSTA ferðalag! En það var til London, á sumarnámskeið í Laban school of dancing. Ég fór með Hrafnhildi sem er að æfa með mér. Þessi ferð var svo mikil snilld að orð fá því ekki lýst! Við vorum með heimsfræga kennara og ég kom heim með feitasta six-pack ever!
Dagarnir úti voru þannig að maður dansaði frá 9-6 á daginn og fór svo út á kvöldin. Við kynntumst fullt af fólki, dönsurum, sætum capoeira kennara, strákum frá S-Afríku og mörgum fleirri.
við komum heim svo sannarlega reynslunni ríkari.
Í lok júlí var ég svo komin heim aftur og fór að vinna til að ná nú að borga London ferðina. Stuttu eftir að ég kom heim kom svo Helgi frekar óvænt heim, eftir að hafa lent í þvílíkum ævintýrum og hrakningum.
Ég var með RISA kvíðahnút í maganum þegar ég fór að ná í hann út á Keflavíkurflugvöll, og í raun fullviss um að við hefðum bæði breyst of mikið til að verða meira en vinir. Mér brá nú að sjá þetta litla grey, sem hafði lést um yfir 10 kg eftir FIMM matareytranir og mjög lítinn mat í amazoninu. (engar áhyggjur, hann er búinn að braggast vel síða þá
)
Við urðum þó um leið óaðskiljanleg og hann bjó hjá mér fyrstu vikuna eftir að hann kom heim
(rosa væmið, I know!)
Í ágúst hélt Eyrún svo upp á tvítugsafmælið og það var mikið um flotta búninga það kvöld. Ég fór sem ballerína og vann verðlaunin
Ég hef sjaldan séð jafn mikinn metnað hjá fólki fyrir eitt partý, sumir meiraðsegja SAUMUÐU sína eigin búninga. Eyrún var þvilíkt heit lögga, og helgi fór sem arabi í ekta fötum sem Davíð lillebro hafði keypt í Egyptalandi fyrr um árið.
Í september byrjaði skólinn og dansinn aftur. Ég var sko staðráðin í að þetta yrði seinasta önnin mín í menntaskóla og var 18 einingum í dagskóla, 6 einingum í fjarnámi og svo 12 einingum í dansinum (tók samt nám á við 15 einingar, mennamálaráðuneitið er bara svo fatlað að það trúir ekki að við séum að taka svona mikið)
Ég var því í hátt í 40 einingum á önninni og átti í sannleika sagt MJÖG lítið líf. Var á fullu frá 8 á morgnana til 10 á kvöldin! Ég var á tímabili að verða geðveik og sá svoooooo ekki fyrir endan á geðveikinni.
Að lokum hófst þó allt.
Í nóvember fengu teinarnir að fjúka og gullfallegt bros kom í ljós
hehe... það var mikill gleðidagur!
Þann 21. des útskrifaðist ég af náttúrufræðibraut. Nokkrum dögum fyrr hafði ég fengið einkunnirnar úr dansinum og komst að því að ég fékk 10 í kóreógrafíu. Ég náði ÖLLUM fögunum í FÁ og fékk yfir 7 í flestu.
Það var VEL þegið þegar jólafríið byrjaði.
Á milli jóla og nýárs skellti ég mér austur á reunion með gömlu bekkjarfélögunum frá Egs. Ég ætlaði að vera eina nótt, en var svo í þrjár því það var ekki flogið vegna veðurs. Það var samt bara rosa gaman og ég gisti hjá Sigrúni Hönnu vinkonu.
Það var með bros á vör sem ég skyldi við þetta ár, og allt annar hængur á mér heldur en árið áður.
Núna horfi ég bjartsýn fram á við, útskrifuð, nokkrum kílóum þyngri en vanarlega (eftir jólin), en ótrúlega ánægð með hvernig allt hefur einhvern vegin reddast og ég sé það núna þegar ég les yfir færsluna hvað ég er fáránlega heppin! Ég á svo frábæra vini og hef haft svo skemmtileg tækifæri til að lifa lífinu.
Ég vona að einhver hafi nennt að lesa þetta, og ef svo er að þið vitið núna aðeins meira um hvað árið 2007 fór í hjá mér
Ég elska ykkur öll svo mikið, ég veit ekki hvar ég væri án ykkar:
Helgi, ástin í lífi mínu, ég elska þig svo mikið að það er ekki hægt að lýsa því.
Eyrún, yndislegasta og hæfileikaríkasta vinkona mín! Ég mun alltaf elska þig og ég sakna tímanna þegar við vorum meira saman.
Tinna, þú ert svo klikkuð! það er þér að þakka að ég fann mig svona ótrúlega vel í FÁ. Þú ert svo skemmtileg og fjörug, það er enginn eins og þú.
Hrafnhildur og Guðrún, ég plús þið samasem elítan og kvonpaníið, þið eruð einu manneskjurnar í lífi mínu sem virkilega SKILJA listina mína. Okkar á milli eru bönd sem enginn mun skilja.
Sara, ég sakna þín, við höfum átt svo frábæra tíma saman.
Ellen, Dagmar og Ása, FÁ er ekkert án ykkur
djömmin okkar eru alltaf snilld.
Það eru svo margir sem ég er ekki að nefna. Ég er allt í einu orðin rosa væmin hérna, en ég vona að þið áttið ykkur öll á því eins og ég er að gera meir og meir núna að fólkið í lífinu okkar er svo dýrmætt!
Á þessu ári voru tvö hræðileg dauðsföll sem höfðu áhrif á líf mitt. Í júlí dó Bergur í hræðilegu bílslysi, blessuð sé minning hans. Allur Mosó syrgði, þetta er svo ósanngjarnt.
Núna í desember dó Tóti, sem er maður Guðbjargar, sem er balletkennarinn minn og eigandi Klassíska Listdansskólans. Þau voru gift í 30 ár og hann dó allt í einu, var bráðkvaddur. Það veit enginn enn átæðuna, krufningin leiddi ekkert í ljós. Þetta var svo sorglegt. Ég hef aldrei séð jafn sterka manneskju jafn brotna og hana eftir að þetta gerðist. Balletskólinn verður ekki samur aftur. Við stöndum þó allar saman, og þannig hefst þetta.
En já... úff þetta er heil ritgerð.
Hlakka til að eyða nýju ári með ykkur!
Kær kveðja, knús og endalausir kossar**
Ykkar, Emelía.